Alles begint met een stem… zacht, maar onmogelijk te negeren. Als een lichte rilling die langzaam ontstaat en zich verspreidt.
En je laat het gebeuren. Niet omdat het moet maar omdat je het wilt.
Mijn woorden vragen geen toestemming… ze omhullen je. Rustig, dichtbij… glijdend door je gedachten als een geheim dat alleen van ons is.
Eén blik van mij zou al genoeg zijn om je uit balans te brengen. Eén zin… en iets in jou reageert, bijna vanzelf.
Ik merk het. De manier waarop je anders begint te ademen… hoe je lichaam ontspant… hoe je meer gaat voelen dan denken.
Er is geen haast. Maar er is wel intentie.
Want je voelt het, zelfs op afstand… die energie die trekt, die roept… die uitnodigt.
Mijn stem leidt je langzaam, met zekerheid… maar ook met die subtiele belofte van het verliezen van controle op de meest heerlijke manier.
En je gaat mee. Omdat je dat wilt.
Misschien probeer je nog een beetje controle te houden… maar diep vanbinnen geef je je al steeds een stukje meer over.
Laag voor laag… laat je los. Je laat je meevoeren. Je staat het toe.
Tot je dat punt bereikt waar alles intenser wordt… levendiger… echter.
En dan begrijp je: het gaat niet alleen om fantasie… het gaat om echt voelen.
Iets dat blijft… dat terugkomt… dat je onverwacht raakt en je naar meer laat verlangen.
Ik kan die gedachte zijn die blijft hangen… dat gevoel dat je niet meer loslaat.
De vraag is niet of je toegeeft… maar hoe lang je nog weerstand biedt.
en
es
de
1 dagen geleden
